غزل شمارهٔ ۳۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یناست۹ بیت

شاد کن جان من، که غمگین استرحم کن بر دلم، که مسکین است

روز اول که دیدمش گفتم:آنکه روزم سیه کند این است

روی بنمای، تا نظاره کنمکآرزوی من از جهان این است

دل بیچاره را به وصل دمیشادمان کن، که بی‌تو غمگین است

بی‌ رُخَت دین من همه کفر استبا رُخَت کفر من همه دین است

گه گهی یاد کن به دشناممسخن تلخ از تو شیرین است

دل به تو دادم و ندانستمکه تو را کبر و ناز چندین است

بنوازی و پس بیازاریآخر، ای دوست این چه آیین است؟

کینه بگذار و دلنوازی کنکه عراقی نه در خور کین است

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل از شاعر عراقی به بیان احساسات غم و شادی می‌پردازد. وی از معشوق می‌خواهد که بر او رحم کند و دل او را شاد کند، چرا که بدون او غمگین است. او یادآوری می‌کند که روز اول دیدن معشوق، به سیاه شدن روزش پی برده است. درخواست می‌کند که معشوق روی خود را نشان دهد تا او را تماشا کند و دل بیچاره‌اش را به یک لحظه وصل شاد کند. در ادامه، شاعر به تضاد بین عشق و کفر اشاره می‌کند و بر تناقضات روابط عاشقانه تأکید می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که از کینه بگذرد و محبت کند، زیرا او خود را درخور کینه نمی‌داند.