غزل شمارهٔ ۲۸۵
بیا، تا بیدلان را زار بینیروان خستگان افگار بینی
تن درماندگان رنجور یابیدل بیچارگان بیمار بینی
به کوی عاشقان خود گذر کنکه مشتاقان خود را زار بینی
میان خاک و خون افتاده حیرانزهر جانب دو صد خونخوار بینی
بسا جان عزیز مستمندانکه بر خاک در خود خوار بینی
یکی اندر دل زار ضعیفاننظر کن، تا غم و تیمار بینی
نبینی هیچ شادی در دل ماولی اندوه و غم بسیار بینی
دلا، با این همه امید دربندکه هم روزی رخ دلدار بینی
چو افتادی، عراقی، رو مگرداناگر خواهی که روی یار بینی