غزل شمارهٔ ۲۷۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارداشتمی۱۰ بیت

گرنه سودای یار داشتمیکی چنین ناله زار داشتمی؟

ورنه غیرت دمم فرو بستیناله هر دم هزار داشتمی

بر در دوست گر رهم بودیروز و شب زینهار داشتمی

ور وصالش بساختی کارمبا فراقش چه کار داشتمی؟

چه غمم بودی؟ ار درین تیماربا غمش غمگسار داشتمی

یار در کارم ار نظر کردیبهترین کار و بار داشتمی

زان فراموش عهد دشنامیکاشکی یادگار داشتمی

روزگارم شد، ار نه عاقلمیماتم روزگار داشتمی

بی‌رخ یار ناخوش است حیاتچه خوشستی که یار داشتمی!

گر عراقی برون شدی ز میاندلبر اندر کنار داشتمی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به فراق یار و احساس درد و ناتوانی خود از دوری او اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر به یاد یار بود، هرگز چنین ناله و رنجی نمی‌کشید و با وجود وفاداری و غیرت، از غم دوری او رنج می‌برد. شاعر به یاد آوردن عهدها و لحظات خوب با یار اشاره کرده و ابراز می‌کند که زندگی بدون یار برایش خوشایند نیست. او در نهایت اشاره می‌کند که اگر یار در کنار او بود، زندگی‌اش بسیار بهتر و معنادارتر بود. در کل، شعر به عمق احساسات انسانی و درد دوری و عشق از دست رفته می‌پردازد.