غزل شمارهٔ ۲۴۵
ای دوست الغیاث! که جانم بسوختیفریاد! کز فراق روانم بسوختی
در بوتهٔ بلا تن زارم گداختیدر آتش عنا دل و جانم بسوختی
دانم که: سوختی ز غم عشق خود مرالیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی؟
میسوزیم درون و تو در وی نشستهایپیدا نمیشود، که نهانم بسوختی
زاتش چگونه سوزد پروانه؟ دیدهای؟ز اندیشهٔ فراق چنانم بسوختی
سود و زیان من، ز جهان، جز دلی نبودآتش زدی و سود و زیانم بسوختی
تا کی ز حسرت تو برآرم ز سینه آه؟کز آه سوزناک زیانم بسوختی
بر خاک درگه تو تپیدم بسی ز غمچو مرغ نیم کشته تپانم بسوختی
تا گفتمت که: کام عراقی ز لب بدهکامم گداختی و زبانم بسوختی