غزل شمارهٔ ۲۱۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اکردنتواننتوان۷ بیت

ز دل، جانا، غم عشقت رها کردن توان؟ نتوانز جان، ای دوست، مهر تو جدا کردن توان؟ نتوان

اگر صد بار هر روزی برانی از بر خویشمشد آمد از سر کویت رها کردن توان؟ نتوان

مرا دردی است دور از تو، که نزد توست درمانشبگویی تو چنین دردی دوا کردن توان؟ نتوان

دریغا! رفت عمر من، ندیدم یک نفس رویتکنون عمری که فایت شد قضا کردن توان؟ نتوان

رسید از غم به لب جانم، رخت بنما و جان بستانکه پیش آن رخت جان را فدا کردن توان؟ نتوان

چه گویم با تو حال خود؟ که لطفت با تو خود گویدکه: با کمتر سگ کویت جفا کردن توان؟ نتوان

عراقی گر به درگاهت طفیل عاشقان آیددر خود را به روی او فرا کردن توان؟ نتوان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و درد فراق است. شاعر از غم و اندوه ناشی از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ‌گاه نمی‌تواند مهر محبوبش را از دل خود جدا کند. او به رغم تمام دردهایی که از دوری محبوب متحمل می‌شود، نمی‌تواند از او دل بکند. همچنین شاعر به تناقضاتی اشاره می‌کند که در عشق وجود دارد؛ اگرچه او در تلاش است تا از عشق رها شود، ولی هیچ‌گاه نمی‌تواند. در نهایت، او با حسرت از عمر گذشته و عدم دیدار معشوقش یاد می‌کند و ابراز می‌دارد که جانش را برای یک نگاه از محبوب فدای خواهد کرد.