غزل شمارهٔ ۲۰۴
بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییمنیم چون خوشدل و خرم بگرییم
دمی بر جان پر حسرت بموییمزمانی بر دل پر غم بگرییم
گهی از درد بیدرمان بنالیمگهی از زخم بیمرهم بگرییم
دل ما مرد، بر تن خوش بموییمچو عیسی رفت، بر مریم بگرییم
چو کار از دست رفت، این گریهٔ ماندارد هیچ سودی، هم بگرییم
خوشا آن دم که با ما یار خوش بودکنون در حسرت آن دم بگرییم
نشد جان محرم اسرار جانانبر آن محروم نامحرم بگرییم
تن بیمار ما درهم شد از غمبر آن بیچارهٔ درهم بگرییم
ز عمر ما دوسه دم ماند باقیبیا، کین یک دو دم بر هم بگرییم
عراقی را کنون ماتم بداریمبر آن مسکین درین ماتم بگرییم