غزل شمارهٔ ۱۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: است۹ بیت

از میکده تا چه شور برخاست؟کاندر همه شهر شور و غوغاست

باری، به نظاره‌ای برون آیکان روی تو از در تماشاست

پنهان چه شوی؟ که عکس رویتدر جام جهان نمای پیداست

گل گر ز رخ تو رنگ ناوردرنگ رخش آخر از چه زیباست؟

ور نه به جمال تو نظر کردچشم خوش نرگس از چه بیناست؟

ور سرو نه قامت تو دیده استاو را کشش از چه سوی بالاست

تا یافت بنفشه بوی زلفتما را همه میل سوی صحراست

ما را چه ز باغ لاله و گل؟از جام، غرض می مصفاست

جز حسن و جمال تو نبینداز گلشن و لاله هر که بیناست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به شور و هیجان ناشی از زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از میکده‌ای سخن می‌گوید که همه جا را پر از شور و غوغا کرده است. او از شنونده می‌خواهد که به تماشای زیبایی معشوق بیاید، زیرا چهره آن محبوب در جهان نمایی هویداست. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر گل هم رنگی ندارد، زیبایی محبوب به قدری هست که چشم و دل را می‌رباید. همچنین او به قدرت جاذبه زیبایی معشوق نسبت به دیگران و گیاهان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بویی از گل‌ها به مشام می‌رسد، این زیبایی و جذابیت محبوب است که ما را به سوی صحرا می‌کشاند. در نهایت، شاعر می‌گوید که جز زیبایی و جذابیت معشوق، هیچ زیبایی دیگری را نمی‌بیند.