غزل شمارهٔ ۱۶۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اافتادم۷ بیت

من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟نیک نزدیک بدم، دور چرا افتادم؟

چه گنه کرد دلم کز تو چنین دور افتاد؟من چه کردم که ز وصل تو جدا افتادم؟

جرمم این دان که ز جان دوست‌ترت می‌دارماز پی دوستی تو به بلا افتادم

حاصلم از غم عشق تو نه جز خون جگرمن بیچاره به عشق تو کجا افتادم؟

پایمردی کن و از روی کرم دستم گیرکه بشد کار من از دست و ز پا افتادم

تا چه کردم، چه گنه بود، چه افتاد، چه شد؟چه خطا رفت که در رنج و عنا افتادم؟

چند نالم ز عراقی؟ چه کند بیچاره؟که درین واقعهٔ بد ز قضا افتادم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس جدایی و غم ناشی از دوری از معشوق صحبت می‌کند. او نمی‌داند چرا از محبوبش دور افتاده و از دلش می‌پرسد که چه گناهی کرده که این اتفاق افتاده است. او می‌گوید که عشق او به معشوق باعث رنجش شده و تنها نتیجه‌اش درد و خون جگر بوده است. شاعر از معشوقش درخواست کمک می‌کند و به ناامیدی خود اشاره می‌کند که همه چیز از دستش خارج شده و در رنج و عذاب به سر می‌برد. نهایتاً، او از بیچارگی خود در این شرایط شکایت می‌کند و می‌گوید که این وضعیت از تقدیر است.