غزل شمارهٔ ۱۴۱

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)قافیه: نگش۷ بیت

نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگشنه به هر کسی نماید رخ خوب لاله رنگش

لب لعل او نبوسد، به مراد، جز لب اورخ خوب او نبیند به جز از دو چشم شنگش

لب من رسیدی آخر ز لبش به کام روزیشدی ار پدید وقتی اثر از دهان تنگش

به من ار خدنگ غمزه فگند چه باک؟ لیکنسپرش تن است، ترسم که بدو رسد خدنگش

چو مرا نماند رنگی همه رنگ او گرفتمکه جهان مسخرم شد چو برآمدم به رنگش

منم آفتاب از دل، که ز سنگ لعل سازممنم آبگینه آخر، که کند خراب سنگش

ز میان ما عراقی چو برون فتاد، حالیپس ازین نمانده ما را سرآشتی و جنگش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که عشق واقعی و احساسات عمیق تنها به زبان و ظواهر محدود نمی‌شود و نمی‌توان به سادگی زیبایی معشوق را توصیف کرد. لبان معشوق تنها به دلیلی خاص و به یک فرد خاص می‌توانند بوسیده شوند و زیبایی او تنها از چشمان خاصی قابل مشاهده است. شاعر در ادامه بیان می‌کند که او تحت تأثیر زیبایی و جذابیت معشوق قرار گرفته و خود را از دیگر رنگ‌ها و احساسات آزاد کرده است. در نهایت، شاعر به نوعی از جدایی و غم نیز اشاره می‌کند و از فقدان ارتباطی که زمانی داشتند سخن می‌گوید.