غزل شمارهٔ ۱۱۴
صبا وقت سحر گویی ز کوی یار میآیدکه بوی او شفای جان هر بیمار میآید
نسیم خوش مگر از باغ جلوه میدهد گل راکه آواز خوش از هر سو ز خلقی زار میآید
بیا در گلشن ای بیدل، به بوی گل برافشان جانکه از گلزار و گل امروز بوی یار میآید
گل از شادی همی خندد، من از غم زار میگریمکه از گلشن مرا یاد از رخ دلدار میآید
ز بستان هیچ در چشمم نمیآید، مگر آبیکه در چشمم ز یاد او دمی صدبار میآید
اگر گلزار میآید کسی را خوش، مرا بارینسیم کوی او خوشتر ز صد گلزار میآید
مرا چه از گل و گلزار؟ کاندر دست امیدمز گلزار وصال یار زخم خار میآید
عراقی خسته دل هردم ز سویی میخورد زخمیهمه زخم بلا گویی برین افگار میآید