شمارهٔ ۳

۳ بیت

به چوب رو چه زنی بنده‌ای که در پیشتبه هر فن از همه اقران خود گزین بوده است

هنر تو راست گرفتم که بنده نااهل استنه با هوای تو دائم دلم قرین بوده است

به خاک پای تو تا حق خدمتی که مراستاگر به لطف تو هرگز امیدم این بوده است