بخش ۷۷ - خطبه ی حضرت ام کلثوم علیه السلام و مخاطبه اش با کوفیان
بمویید یک لخت و آنگاه گفتکه ای کوفیان مرگتان باد جفت
حسین علی (ع) رانمودید خوارخود و یاورانش بکشتید زار
بریدید سراز تنش تشنه کامبه غارت ببردید مالش تمام
نمودید اهل حریمش اسیرهمان کودکان و را دستگیر
رسد برشما پستی و نیستیکز این ننگتان هیچ غم نیستی
الا هیچ دانید ای قوم زشتکه بهر شما دست هاتان چه کشت؟
چه بار بزرگ از گنه بسته ایدچه زشتی که بر خویش پیوسته اید
فکندید از کین چه تن ها به خاکچه دل ها که شد از شما دردناک
چو اطفال با ناز پرورده گانکه شد ازشما خوار چون برده گان
شهی را که از مردم روزگاربدی مه پس از شاه رفرف سوار
بکشتید و بر وی نبخشید کستو گفتی که دل ها ز سنگ است و بس
بدانید ای مردم نابکارکه باشند خیل خدا رستگار
کسانی که شیطان بود شاهشانبه سوی زیان می رود راهشان
حسین (ع) را بکشتید ای مردمانبه سنگ و به تیر و به تیغ و سنان
در این کارتان طعن بر مادر استهمان آتش پر شرر کیفر است
به خون گروهی گشودید دستکه بر دوستی شان خدا عهد بست
شما را کنم آگه ای قوم دونکز آتش نیایید هرگز برون
زگفتار بانو سراسر به دردگرستند و هرکس به خود مویه کرد
گشودند از هم زنان موی هاشخودند از درد و غم روی ها
به سرها همی خاک غم ریختندبه گردون فغان ها برانگیختند
وزآن پس علی (ع) شاه اهل سجودبفرمود با کوفیان عنود