بخش ۱۲۳ - آمدن سی و دو سوار از لشگر مخالف در شب عاشورا به یاری امام(ع)
گهی با خداوند خو راز راندگهی نیز قرآن به آواز خواند
چو شد صوت قرآن آن شه بلندسی و دو سرافراز پیروزمند
زلشگرگه دیو ناپاک هوشبدان صوت دلکش نهادند گوش
تو گفتی که از عرش برزد ندابدان پاکزادان جهانبان خدا
غریوان همه سوی را ه آمدندبه نزدیک خرگاه شاه آمدند
ابوالفضل نام آور ارجمندبه گوش آمدش بانگ سم سمند
برفت و بدید و بگفتا: که اید؟دراین پهن هامون برای چه اید؟
بگفتند: کای داور سرفرازبه دیدار شاه است مارا نیاز
که تا در رهش جانسپاری کنیمخدا را در این کار یاری کنیم
ازآنرو کز این لشگر نابکارندیدیم جز رامش و رود کار
ولی از سپاه شه دین به گوشنیاید به جز صوت قرآن خروش
از آن مان درست آمد ای نامجویکه حق با حسین است و یاران اوی
بمانید گفتا درین جایگاهکه گویم پیام شما را به شاه
برفت و به شه گفت و فرمود شاهبگو تا درآیند در پیشگاه
که بامن مرا این فرقه ی حق پرستببستند پیمان به روز الست
ولیکن پیاده بدین سو همهخرامند آهسته بین همهمه
کنند آن دلیران با داد و بردبرون از تن خویش ساز نبرد
که ترسم حریمم هراسان شوندز خواب اندر آیند و ترسان شوند
سپهبد پیام شه راستینچو گفتا بدان نامداران دین
پیاده روان سوی شاه آمدندهمه با لبی عذرخواه آمدند
پذیرفتشان شاه یزدانشناسبدان کارشان خواند لختی سپاس
همه باز ماندند درآن سپاهکه تا جان نمودند قربان شاه