بخش ۱۱۹ - برداشتن امام علیه السلام بیعت خویش را از بنی هاشم و پاسخ ایشان
رها کردم از بند پیمانتاندرود خدا برتن و جانتان
شما هم سوی منزل خویشتنبگیرید ره زین بزرگ انجمن
از آن سروران شبل شیر خدایسپهدار عباس رزم آزمای
به پوزش چنین گفت با شه سخنکه ای خاک پای تو دیهیم من
مرا بسته عشقت به یک تار مویکه بربسته شد راهم از چار سوی
کهین بنده در پیش تخت توامبه زنهار بیدار بخت توام
من این عشق پاک از تو آموختمبربود تو بود خود سوختم
مران با وفا بنده ای را چو منمکن سرو یازنده را از چمن
پس از آن جهانجوی پاکیزه خویبدانسان سرودند اخوان اوی
سپس با یلان عقیلی نژادبفرمود شه کای جوانان راد
ز کردار مسلم به هر دوجهانشما سرفرازید و روشن روان
ازیدر هم اکنون سپارید گامسوی تربت پاک خیرالانام
بگفتد: کای داور اولیاگرانمایه سبط شه انبیا
پس ازتو نخواهیم پاینده گیکه نفرین سزد بر چنین زنده گی
پی یاری ات تا سر آید زمانهمه بسته داریم محکم میان
نه ماییم از دوده ی شیر حق؟که بازوی دین بود و شمشیر حق؟
پسندی که بردوده ی پاک ننگزما آید ای شاه پیروز جنگ
گرفتیم عشق تو ای رهنمانبسته است از شش جهت ره به ما
چه گوییم درپاسخ خلق بازچو کردند ما را نکوهش طراز
که رفتید با داور خود حسینکزو بودتان فخر در عالمین
چو پیش آمدش کارو رنجی بزرگسپردید اورا به چنگال گرگ؟
زهمراهی اش روی بر گاشتیدورا زیر شمشیر بگذا شتید
چو اندر وفا دیدشان استواربدیشان بخواند آفرین شهریار