بخش ۱۱۱ - رفتن حبیب مظاهر به آوردن طایفه ای بنی اسد
شنیدم در آن دشت با شهریارسپه بد هزار و پیاده هزار
دهم شب که شه کردشان آزمونبه گردش نماندند ازصد فزون
بد انسان که خواهد شدن گفته بازچو هنگام آن زین پس آید فراز
حبیب مظاهر ز یاران شاهچو دید آن فزونی ز کوفی سپاه
سوی داور دادگر شد روانخم آورد بالا چو شاخ نوان
چنین با خداوند دین راند رازکه قوم من ای شاه گیتی طراز
دراین سرزمین اند نزدیک و دورفزونند درمردی و فر و زور
همه با من ای رهنمای جهانزیک پروزند وز یک دودمان
بفرمای دستوری ام کاین زمانشوم نزد آن نامداران چمان
ازایشان یکی بهره یار آورمبه لشگرگه شهریار آورم
شه حیدری فر جوازش بدادروان گشت پیر خردمند شاد
چو نزدیک خیل خود آمد فرازشدندش اسد گوهران پیشباز
بسی در برش پوزش آراستندهمه عذر شرمنده گی خواستند
که شاد آمدی ای شبان رمهتو را بنده گانیم از جان همه
ستاده همه تا چه فرمان دهیکه مان مهتر قوم و پیر رهی
به ایشان چنین گفت فرخ حبیبکه ای دوده را تن به تن فر و زیب
شما گر بخواهید روز شمارزخشم خدا آمدن رستگار
پناه جهان اندرین سرزمینغریب است و بی یاور و بی معین
به لشگر گهش روی یاری نهیدبه مردانگی پیش او جان دهید
چو لختی به اندرزشان لب گشادبه پوزش بگفتند کای پیر راد
همه کهترانیم و بر ما بزرگتویی ای سرافراز – پیر سترگ
به فرمان تو گوش بنهاده ایمسرو پیکر جان تو را داده ایم
شنید این چو از دوده فرزانه مردستایش به هر یک بی اندازه کرد
نود مرد رزم آور تیغ دارگزین کرد از آنان پی کارزار
به همره بیاورد و بسپرد راهکه پیوسته گردد به یاران شاه
ستمکار بن سعد ناپاکزادگروهی ز لشگر به ازرق بداد
فرستاد زی رزم آنان دمانابا نیزه و تیغ و تیر وکمان
چو دیدند نامی جوانان خیلکه آمد سپاهی به کردار سیل
کشیدند ازدل چوتندر خروشپی رزم آنان سپردند هوش
به هم بر دو رویه سپه تاختنددم گاودم پر نوا ساختند
چو لختی نمودند با هم نبردبه چرخ ازسم اسبشان خاست گرد
به یاران فرخنده گوهر حبیبزکوفی سواران درآمد نهیب
هم از بد سگالان تنی صد نگونبه خاک آمدند از فراز هیون
چو دیدند یاران پاکیزه رایکه درجنگ دشمن ندارند پای
ز رزم بداندیش رخ تافتندسوی بنگه خویش بشتافتند
حبیب سرافراز زینسان چو دیدسوی لشگر شاه تنها چمید
به شه گفت زان کوشش وکارزارهم از کار آنان که آورد یار
شهنشه از آن داستان عجبشگفتی به لا حول بگشاد لب