شمارهٔ ۵ - ایضاً له

۱۴ بیت

تا ابروی تو بدلربائیانگشت نمای چون هلال است

دارد ز جمال تو خجالتخورشید که مظهر جمالست

ای از تو جهان حسن آبادایزد همه حسنها ترا داد

از عین کمال در امان بادحسنت که بغایت کمال است

یک صبحدم ای نسیم خوشبویبگذر بسوی نگار و بر گوی

کز مویه تنم شدست چون مویوز ناله زار همچو نال است

مائیم ز عشقت ای پریوشبا چشم و دلی پر آب و آتش

از هجر تو نیست زندگی خوشباز آی که نوبت وصال است

دل کز تو صبور گشت یارادل نیست که هست سنگ خارا

گر هست ترا شکیب ما راباری ز تو صابری محال است

گفتیم خیال چون تو ماهیبینیم بخواب گاهگاهی

لیک از غم چون تو دلپناهیخواب آیدم این هوس خیال است

گر ابن یمین ز عشق رویتبر باد شود چو خاک کویت

بیرون نپرد ز دام مویتمرغ دل او که بسته بال است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی سخن می‌گوید که تغزلی عمیق و عاشقانه دارد. شاعر با وصف ابروهای معشوق به هلال و کمال جمیلی اشاره می‌کند که حتی خورشید از آن خجالت می‌کشد. او از عشق و درک عمیقش از احساساتش می‌نویسد و بیان می‌کند که زندگی بدون محبوبش خوشایند نیست. شاعر به سراغ آرزوها و خیال‌هایش می‌رود و بیان می‌کند که عشق، همچون خواب و خیال است. او مشکلات ناشی از دوری و انتظار را بیان می‌کند و اشاره دارد که صبر برعشق او بسیار دشوار است، حتی اگر این صبر، امانت باشد. در نهایت، شاعر تصویری از حال و هوای دلش ارائه می‌دهد که در بند عشق محبوب است.