گنج

شمارهٔ ۵۴٢

ای افضل زمانه که در عرصه زمینافراشته ز رای تو شد رایت کمال
مشنو حکایت دو سه آحاد از آنکه هستنقصان عقل یکسره در غایت کمال
دانم که نشنوی ز چه رو ز آنکه منزلستدر شأن عقل وافر تو آیت کمال