شمارهٔ ۵٣۵
دختران ضمیر ابن یمینهمه چستند و چابک و چالاک
در پس پرده طبیعت خویشآنچنانشان بپروریدم پاک
که اگر هم بدست نامحرمافکندشان فلک ندارم باک
ببلاغت رسیده اند و کفونیست شوئی و من ازین غمناک
ور بدین خواجگان که کفو نیندمیدهمشان ز شومی افلاک
بره و رسم جاهلیتشانکرده باشم بزندکی در خاک
حال ابناء روزگار اینستنیتم نیست بعد ازین الاک
نزنم دم بشعر تا بزیمجز باطرای خواجه لولاک