شمارهٔ ۵٢۵
در وصیت از بزرگان جهانگفت دانائی بفرزند خلف
با کسی کن دوستی کو در دو حالبا تو باشد همچو گوهر در صدف
بر نگردد از تو چون گردی فقیرصحبتت داند در آنحالت شرف
هم نخواهد چون ترا بیند غنیتا شود مالت بآسانی تلف
ور کند گردون ترا در جاه ماهبا تو دارد چهره خود بی کلف
اینت کار خوب اگر گردد تماماینت یار نیک اگر آید به کف