گنج

شمارهٔ ۴٩٣

دوش دیدم ماه را مانند پیکی تیز روزهره با بر بط خرامان از پس و قاصد ز پیش
گفتم این تعجیل بهر چیست گفتا فرصت استکین زمان بهرام و کیوانرا ز ما کندست نیش
سعد قاضی را ز بهر خطبه خواندن میبرمتا عطارد آورد خورشید را در عقد خویش