گنج

شمارهٔ ۴٨۶

بس کس که یافت خست و امساک پیشه کردبر نفس ناستوده و اهل و عیال خویش
عذرش بر آن دنائت و خست همین بوددائم ز بیم فقر نگهداشت مال خویش
عمری بفقر میگذراند ز بیم فقرمسکین نگر چه بیخبر آمد ز حال خویش