شمارهٔ ٣٨۶

قافیه: ر۱۰ بیت

ای نسیم صبحدم از راه لطفخواجه یوسف را ز من پیغام بر

گو به درگاه تو آمد پیش ازینبکر فکرم با هزارن زیب و فر

دولتی گوئی نبودش ز آن نشداز کرامات قبولت بهره ور

بعد از آن بکری دگر پرورده امدر شبستان هنر ز آن خوبتر

در بلاغت چون کمالی یافتستوقت آن آمد که گردد جلوه گر

گر برون آید ز پرده خیزدشخاطب از هر سو فزون از حد و مر

ز آن همی ترسم که ز آن خواهندگانافتدش ناگاه ناجنسی بسر

من نیم در عهده آن بعد ازینگر بزاید زو هزاران شور و شر

هان چه فرمائی چه می بینی صوابکز شبستان آید آن دلبر بدر

عرضه کردم ز آنچه رویم مینمودمصلحت زین پس توبه دانی دگر