گنج

شمارهٔ ٢۶٩

حبذا روزگار بیعقلانکز خرابی عقل آبادند
عقل و غم را بهم گذاشته اندوز حماقت همیشه دلشادند
هر کجا عقل هست شادی نیستعقل و غم هر دو توامان زادند