گنج

شمارهٔ ٢٣۴

اول نظرم کامد بر دنبه لرزانشگفتم که ازو هرگز یک موی کجا روید
چون پشم دمید از وی گفتم که چه شد گفتاهر جا که رود آبی ناچار گیا روید