گنج

شمارهٔ ٢٠٢

الهی مرا چون سرای سپنجسرانجام باید بغیری سپرد
ازین منزلم اندک اندک مبرکه خوش مرد آنکو بیکبار مرد
نخواهم حیاتی که مر شخص راگر انسان بود زنده نتوان شمرد
سعادت رفیق کسی کرد حقکه او را ز گیتی بیکبار برد