گنج

شمارهٔ ١۵٢

گر چو سندان بود ترا دندانچون کهن شد ز دردمندانست
در جوانی مرا چو سندان بودآنچه دندان و وزن دندانست
وین زمانم که نوبت پیری استضعف دندان و وهن حمدانست
گر یکی ناتوان شود چه عجبچند کارم کند نه سندانست