گنج

شمارهٔ ١۴۴

فرهاد خویش کرد مرا ماه چهره ئیشیرین لبی که خسرو خوبان برزنست
مثلش ز آدمی نتوان یافت بهر آنکبا حور و با پری بگه حسن برزنست
بس نازک و لطیف زنی خواستست لیکاو را هزار فخر بهر شیوه برزنست