شمارهٔ ٣٨ - قصیده فی النصیحه
ایها الناس دل از کار جهان برگیریدرستگاری طلبید و ره داور گیرید
تا چو پروانه درآئید بنور از ظلماتهر زمان شمع صفت سوز دل از سر گیرید
چهره در بوته اخلاص بکردار خلاصاز تف آتش دل یکسره در زر گیرید
بگذرید از سر شر چون ز شما خیری نیستخیر بسیار بود آنکه کم شر گیرید
خیزد از بحر معاصی گهر عیش و لیکتا نگردید غریقش کم گوهر گیرید
هر چه از نیک و بد امروز نهان میداریدجمله فردا بظهور آید و کیفر گیرید
آخر کار چو این ره بدری می نرودترک این راه کنید و ره دیگر گیرید
دهقنت بر صفت اهل صفا پیشه کنیدتا بتدریج بر کشته خود بر گیرید
ره بمقصد نبرید ار نبود راهبریتا رسد راه بمقصد پی رهبر گیرید
مصطفی آنک چو بر تربت یثرب گذریداز چراغ دل او شمع صفا در گیرید
رهبری کو بود ایمن ز خطا در ره حقجز پیمبر نبود راه پیمبر گیرید
و آنکه ذاتش بصفا هست یکی شهر علومتا بدان شهر در آئید ره در گیرید
مرتضی را در آن شهر شناسید که اوستآن کز او رسم و ره شرع مطهر گیرید
رفعت منبر او گر بیقین نشناسیداولین پایه او طارم اخضر گیرید
کثرت علم وی از لفظ سلونی دانیدزور بازوش قیاس از در خیبر گیرید
هست چندان هنر او را که چو تعداد کنیدکمترین منقبتش کشتن عنتر گیرید
ایعزیزان سخنی بیغرض از ابن یمینبشنوید و همه بر خاطر انور گیرید
اگر از تشنگی روز قیامت ترسیددامن مرحمت ساقی کوثر گیرید
در زمین دل و جان دانه مهرش کاریدتا بر کشته خود هر چه نکوتر گیرید