شمارهٔ ٣١ - قصیده در مدح خاتم الانبیاءعلی مرتضی و بقیه امامان هدی
مظهر نور نخستین ذات پاک مصطفاستمصطفی کو اولین و آخرین انبیاست
آنکه هستی بر طفیلش حاصل است افلاک راوین نه من تنها همیگویم بدین گویا خداست
در صفات ذات پاکش زحمت اطناب نیستگفته شد او صاف او یکسر چو گفتی مصطفاست
چون نبی بگذشت امت را امامی واجبستوین نه کاری مختصر باشد مر اینرا شرطهاست
حکمتست و عصمتست و بخشش و مردانگیکژ نشین و راست میگو تا زیاران این کراست
اینصفات و زین هزاران بیش و عصمت بر سریبا وصی مصطفی یعنی علی المرتضاست
جز علی مرتضی در بارگاه مصطفیهیچکس دیگر به دعوی سلونی بر نخاست
مصطفی و جمله یارانش مسلم داشتنداینچنین دعوی چو دانستند کان رمز از کجاست
حجت اثبات علمش لو کشف باشد تماماز فتوت خود چگویم قائل آن هل اتاست
او باستحقاق امام است و بنص مصطفیبر سر این موجب نص نیز حکم انماست
با چنین فاضل ز مفضولی تراشیدن امامگر صواب آید ترا باری بنزد من خطاست
چون گذشت از مرتضی اولاد او را دان اماماولین زیشان حسن وانگه شهید کربلاست
بعد ازو سجاد و آنگه باقر و صادق بودبعد از او موسی نجی الله و بعد از وی رضاست
چون گذشتی زو تقی را دان امام آنگه نقیپس امام عسکری کاهل هدی را پیشواست
بعد ازو صاحب زمان کز سالهای دیر بازدیده ها در انتظار روی آن فرخ لقاست
چون کند نور حضور او جهان را با صفاهر کژی کاندر جهان باشد شود یکباره راست
این بزرگان هر یکی را در جناب ذوالجلالاز بزرگی رفعتی فوق سماوات العلاست
بنده خود را گر چه حد آن نمیداند ولیکدائم از اخلاص ایشان کارش انشاء ثناست
بر امید آنکه روز حشر ازینشاهان یکیگوید این ابن یمین از بندگان خاص ماست
این عنایت بس بود ابن یمین را بهر آنکهر که باشد بنده شان در این دو دنیا پادشاست
روح پاک هر یکی در جنه المأوی مقیمبود و باشد کان مقام اتقیا و اصفیاست