غزل شمارهٔ ۷۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اربنشیند۷ بیت

اگر ساقی به بزم ما قلندر وار بنشیندبسا صوفی که اندر حلقه ی خمّار بنشیند

به زاریّ دل زارم ترا ای دل نیازارمکزان زاری ترا بر دل مباد آزار بنشیند

به عزم رفتن از مجلس به هر باری که برخیزیاز آن برخاستن بر دل مرا صدبار بنشیند

چو چشم فتنه انگیزش کند مستی و مستورینماند هیچ زاهد راکه او هشیار بنشیند

کسی در معرض مردان برآرد نام منصوریکه برخیزد زسر و آنگه به پای دار بنشیند

کسی در دیده ی مردم بود چون مردم دیدهکه همچون دیده ی گلگون میان خار بنشیند

دل ابن حسام از رنج و از تیمار بیمار استمگر دلبر به تیمار دل بیمار بنشیند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شب نشینی و حال‌وهوای بزم و می‌گساری اشاره دارد. او به تمایز میان زاهدان و صوفیان می‌پردازد و می‌گوید که در حالت مستی و غفلت، هیچ زاهدی نمی‌تواند بی‌خیال از خمار بنشیند. شاعر از دل زار خود شکایت دارد و می‌گوید هر بار که از مجلس برمی‌خیزد، دلتنگی‌اش دوباره بر او مستولی می‌شود. او همچنین به نام منصوری اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که در معرض دیگران قرار گیرد، در حقیقت در مقام معمولی‌تری است. در نهایت، دل ابن حسام به خاطر رنج و دردش بیمار است و تنها دلبر می‌تواند به آرامش او کمک کند.