غزل شمارهٔ ۱۷۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: لی۷ بیت

کدام زهد و چه تقوی که خالی از خللینکرده ام من مسکین به عمر خود عملی

عجب مدار ز لخشیدنم به حشر که مننرفته ام قدمی بر بساط بی زللی

نَشُسته ام به همه عمر بر خلاف هویسواد خال خجالت ز چهره املی

به گرد موکب چابک رکاب ره نرسدعنان به دست هوی داده ای چو من کِسِلی

نظر چگونه فتد بر تجلِّیات جلالچو در مباصره باشد بهر طرف سبلی

عروس حسن عمل زینت آن زمان یابدکه هم ز کسوت تقوی درو کشی حللی

عنایت ار نبود دستگیر ابن حسامچگونه راه رود پای بسته در وحلی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی نارضایتی از وضعیت خود و زهد و تقوی افرادی که فقط در ظواهر به این مسائل می‌پردازند، اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که در عمر خود هیچ عمل واقعی و مثبتی از او سر نزده و از نفس خود در برابر هوس‌ها و تمایلات خویش پشیمان است. شاعر بیان می‌کند که چگونه نمی‌تواند بر تجلیات واقعی خداوند نظر کند در حالی که در درون خود کمبودهایی دارد. به عبارت دیگر، او از تلاش‌های ظاهری و عدم عمق در عمل و تقوی ابراز ناامیدی کرده و اظهار می‌کند که بدون کمک و هدایت الهی، نمی‌تواند به راه درست هدایت شود.