غزل شمارهٔ ۱۰۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اض۵ بیت

به وقت فصل بهار از چمن مکن اعراضجهان ز لاله و گل بین به رنگ و بوی ریاض

میان حوضهٔ چشمم ز خون برست گیاهچنانکه لالهٔ سیراب بر کنار حیاض

شمامه ی سر زلفت که شام رعناییستچو باد صبح فرح بخش و دافع الاَمراض

ز هر خیال و تصور که غیر دوست بودضمیر صافی ابن حسام شد مرتاض

مرا ز کعبه و بتخانه کوی اوست غرضهمین وسیله تمامم ز جملگی اعراض

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به زیبایی‌های فصل بهار اشاره می‌کند و از گل‌ها و رنگ‌های شاداب آن به وجد می‌آید. او چشمانش را مانند یک حوضه‌ای پر از گیاهان زیبا توصیف می‌کند که به خون و زیبایی آغشته شده است. همچنین به جذابیت و خوشبویی موهای معشوقش می‌پردازد و تأثیر مثبت آن را بر او می‌ستاید. او به این نتیجه می‌رسد که هر خیالی جز محبت معشوقش باید از ذهنش دور شود و تنها هدفش در زندگی نزدیک شدن به محبوب و معشوقه‌اش است. به طور کلی، تمجید از زیبایی بهار و محبت معشوق در این اشعار مشهود است.