بخش ۴۱ - تمامی سخن

۷ بیت

از درد دلم خبر نداریزان فارغی از فغان و زاری

در عشق تو محرمم نسیم استغم همدم و ناله‌ام ندیم است

آن دم که بنالم از دل تنگبس خون بچکانم از دل سنگ

از سوز درون چو برکشم آههمچون دل شب کنم رخ ماه

خون دل و آه صبحگاهیاین رفت به ماه و آن به ماهی

ای گلبن باغ دل‌رباییبگذار طریق بی‌وفایی

در کینه مپیچ و مهربان شوبایک‌دل خویش یک‌زبان شو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنج خود به خاطر عشق می‌گوید. او احساس می‌کند که دیگران از غم او بی‌خبرند و در عشق، او را نسیمی آزاد ادامه می‌دهد. دل او مشغول درد و ناله است و هنگامی که از دل تنگی خود شکایت می‌کند، اشک‌هایش مانند خون از دل سنگش سرازیر می‌شود. شاعر می‌خواهد به خاطر عشقش، زیبایی و صفای دل را تجربه کند، اما در عین حال از عدم وفای معشوق نگران است. او درخواست می‌کند که دیگران در کینه و نفرت نچرخند و مهربانی و همدلی را فراموش نکنند.