بخش ۲۴ - غزل

۷ بیت

از ما طمع وصال داریالحق هوسی محال داری

وصلم نتوان به خواب دیدناین چیست که در خیال داری

جایی که صبا گذر نداردآیا تو کجا مجال داری

هیهات که کوه برنتابداین غم که تو احتمال داری

گر خود به مثل چو کوه گردیکی طاقت این جمال داری

آشفته و تیره‌حال باشیتا میل به زلف و خال داری

چند اختر بخت خویشتن رادر عقده این وبال داری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشقی ناشدنی و بی‌سرانجام اشاره می‌کند. او به محبوب خود می‌گوید که خیال وصالش را نداشته باشد، چراکه به خواب دیدن وصال ممکن نیست. همچنین شاعر به سختی‌هایی که محبوب با آن روبه‌رو است اشاره می‌کند و می‌گوید که در جایی که هیچ وزیدنی (حب) وجود ندارد، او چگونه می‌تواند امیدوار باشد. او به محبوب یادآوری می‌کند که حتی اگر خود را به استحکام کوه هم تشبیه کند، باز هم تحمل غم عشق را نخواهد داشت. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد تا درباره بخت و تقدیر خود بیشتر فکر کند و از او به خاطر عدم رسیدن به وصال، گله می‌کند.