گنج

شمارهٔ ۱۷

ای کمالت منزه از نقصانای جمالت مقدس از تغییر
از خطایی که کرده ام همه عمریا فتاده به بندگی تقصیر
چو تو دانی که آن همه ز ازلدر حق بنده کرده ای تقدیر
کرمت عذر خواه من گردانکه به دست قضات بودم اسیر