شمارهٔ ۱۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارمیشود۴ بیت

آن کس که دل به دنیای غدار می‌دهدنا پاک و سرد و واهی و غدار می‌شود

تیمار کار خویش خور ار عاقلی که دلتیمار چون نیابد بیمار می‌شود

کم خُسب زیر سایهٔ غفلت که ناگهانخورشید عمر بر سر دیوار می‌شود

خرم دلی که در همه عمرش یکی نفسپیش از اجل ز علت بیدار می‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به مخاطب می‌گوید که اگر کسی به دنیای ناامن و فریبنده دل بسپارد، ناگزیر به سمت سردی و ناپاکی می‌رود. او باید مراقب کارهای خود باشد، زیرا در غیر این صورت به مانند بیماری خواهد شد که از رسیدگی بی‌بهره است. همچنین، نباید در غفلت به خواب برود؛ چرا که عمر انسان به سرعت می‌گذرد و ناگهان به پایان می‌رسد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که انسان خوشبخت کسی است که پیش از رسیدن مرگ، به حقیقت و واقعیت‌های زندگی پی می‌برد.