شمارهٔ ۸

۱۵ بیت

بس که ای زلف عنبرین موئیعنبر افشان وعنبرین بوئی

گفتمت مشک چین خطا گفتمکه تو صد مشک چین به هر موئی

درشکنجی وپیچ وتاب مگرعاشق آن بت جفاجوئی

از درازی شب زمستانیوز سیاهی پر پرستوئی

حلقه حلقه شکن شکن خم خماز بر دوش تا به زانوئی

زنخ یار گوئی از سیم استتوچوچوگان به پیش او گوئی

بی قراری به روی یار چراگرنه آشفته رخ اوئی

تا بسنجی وفا ومهر مراشده آونگ چون ترازوئی

لام برچهره می کشد هندوشکل لا می توگر چه هندوئی

با وجودی که بوی مشک تو راستبر دل ریش نوشداروئی

روزم از تیره شب سیاه تر استزآنکه دایم حجاب آن روئی

هرکه در بند بیندت گویدکه چودزدان بسته باروئی

کرده ای جا به دوش یار مگرمار ضحاک دوش جادوئی

آفتاب است زیر سایه تومر چو منشاه را ثنا گوئی

شیریزدان امیر اژدر درشافع حشر خواجه قنبر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یار و احساس عاشقانه شاعر است. شاعر به زلف‌های معشوقه‌اش که همچون عطر عنبر بوی خوشی دارند اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او به قدری است که هیچ مشک‌چینی با او قابل مقایسه نیست. همچنین، شاعر از احساس بی‌قراری و آشفتگی در مقابل چهره معشوق سخن می‌گوید و از شب‌های طولانی و تیره‌ای که به خاطر دوری یار می‌گذرانده، اندوهگین است. او می‌خواهد وفای خود را بسنجید و در پایان، به عظمت معشوق و تأثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. در کل، شعر مملو از احساس عشق، زیبایی و غم ناشی از جدایی است.