شمارهٔ ۲۹ - قطعه
ای امیری که چون تو در بخششنیست در زیر گنبد دوار
گر بگویم کفت بود چون ابراب رگاهی نگشته گوهر بار
ور بگویم قدت بود چون سروسروگاهی نباشدش رفتار
ور بگویم رخت بود چون ماهماه گاهی نمی کند گفتار
نیست ما را بضاعتی که خوریمسود ازمال خویش چون تجار
نیست ما را شقاوتی که بریممال کس رابه کوچه وبازار
نیست ما را مواجبی که شودمددی بر معاش لیل و نهار
هم نداریم ایل وطایفه ایتا که غارتگری کنیم شعار
شغل خود را نموده جو کاریتا به نان جوی کنیم مدار
نگذارند نان جو را همکرد باید به آب سرد افطار
هر کس از دست ترک مینالدما ز بیداد رهزنان کوار