شمارهٔ ۵۱۳

۷ بیت

با سنگ بت سنگدلم گفت ز مائیگفتم عجمی گوی ز آبی نه زمانی

هر سو که نظر می فکنم روی تو بینمپیدائی وپنهان و ندانیم کجائی

گویندخدائی وخود آئی به حقیقتناخواسته اندر بر دلها چوخود آئی

دیدم گهی اندر حرمی گه به کلیساهر خانه که رفتیم در اوخانه خدائی

خواهی که نگردد کسی آگه ز تو اماچون ماه نو از هر طرف انگشت نمائی

شوری ز نمک دور نگشته است ونگرددشوری ز تو درماست زما از چه جدائی

اقبال بلنداست مرا از تو چه گرددگر بر رخ بختم در دولت بگشائی