شمارهٔ ۴۷۴

۱۱ بیت

مگرنه جان منی پس چرا ز من دوریبیا که راحت روحی ومایه سوری

ز آدمی چو توحاشا که دروجود آیدفرشته ای وز نوری پری ویا حوری

چنانکه جان به تن و دل به بر بود مستورمیان جان ودل من مدام مستوری

تورا چه حاجت کافور و مشک ازعطارکه خودبهزلف چومشک وبه رخ چو کافوری

رسد اگر به لبت شهد شورخواهد شدبه شهد آن نمکین لب ز بسکه پرشوری

عجب نه کآب دهان توانگبین باشدچرا که ازمژه مانند نیش زنبوری

محال عقل بودجمع نور با ظلمتز زلف وچهره توچون جمع ظلمت ونوری

کنم ز مرمر وبلور بستر وبالینبه سینه ز آنکه چومرمر به ساق بلوری

دل ار بگفت تورا تا مرا کشی از هجربکن فدای توگردم بدآنچه مأموری

مرا هلاک کن از درد هجر وباک مداربه حکمآنکه چومأمور بوده معذوری

شدم به عشق تومشهور چون بلنداقبالبدان صفت که تودر حسن روی مشهوری