شمارهٔ ۴۷

۷ بیت

رخت چو مهر درخشان ز بسکه پر نور استاگر غلط نکنم مادر تواز حور است

قسم به موی تو یعنی به سوره واللیلکه وصف روی تو والشمس وآیه نور است

لبت چوحب نبات است بسکه شیرین استولی ز بس نمکین زو دلم پر از شوراست

دگر به مشک و به کافورم احتیاجی نیستکه طره تو چومشک و رخت چو کافور است

کسی که روی تورا دید ودل نداد به توگمان نکن که بود ور بود یقین کور است

نباشدش به دهن انگبین چنین حقاچو مژه تو گرفتم که نیش زنبور است

به چین وحلقه ی زلفت دل بلند اقبالاسیر همچو به چنگال باز عصفوراست