شمارهٔ ۳۵۲

۷ بیت

یک یار وفادار دراین شهر ندیدیموز گلشن این دهر به جز خار نچیدیم

از سفره این بزم به جز زهر نخوردیموز ساغر این عیش به جز غم نچشیدیم

دل کندزما یار ودل از یار نکندیمبرید زما مهر وازاوما نبردیم

هرکس که ستم کرد به ما ناله نکردیمدیدیم بدو پرده کس را ندردیدیم

تا دیده ما دید ندیدیم به جز دوستجز قصه حسن رخش از کس نشنیدیم

ای یار چه کردیم که کندی پرما رااز بامتوبربام دگر کس نپریدیم

ز اقبال بلندی که به ما داده خداوندجز بار بتان بار کسی را نکشیدیم