شمارهٔ ۲۵۶

۸ بیت

خیز ای نگار باده بیاور پیشاز شاه وشیخ وشحنه مکن تشویش

دردمرا به باده بکن درمانمرهم مرا ز باده بنه بر ریش

شهد است اگر زجام تو نوشم سمنوش است گر زدست تو بینم نیش

تریاق آید ار توچشانی زهرجدوار آید ار تو خورانی بیش

بگذشته ام ز عشق رخت از جاندل کنده ام ز دردغمت از خویش

هر کس ز عشق گشته بلند اقبالیکسان به پیش اوست شه ودرویش

ا زعدل شاهزاده بترس ای شوخبا ما جفا وجور مکن ز این بیش

شهزاده ای که آمده در عهدشا زکوه و دشت گرگ شبان برمیش