شمارهٔ ۲۰۵

۷ بیت

ای باعث ایجاد جهان احمد محمودای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود

لعل تو روانبخش تر از عیسی مریمزلف تو زره سازتر از حضرت داود

پیش که برم حاجت وآرم به کجا رویگردم اگر از درگه تو رانده ومردود

همچون دگران بود وصال تو نصیبممی بود مرا نیز اگر طالع مسعود

اندر تن من نیست به جز عشق تومدغماندر دل من نیست مگر وصل تومقصود

کوراه که روی سوی توآریم به زاریکزچار جهت بر رخ ما ره شده مسدود

اقبال بلندی که مرا بود ز عشقتشد از بر منز انده هجران تو مفقود