شمارهٔ ۷۳
ای به حسن آفت جهان که توییکه شناسد ترا چنان که تویی؟
همه عالم بتان عشوه دهندنه ازین دست دلستان که تویی
از تو دور اوفتاده ام عجب استاین چنین در میان جان که تویی
گفتی آیی درین میان که منممن که باشم در آن میان که تویی؟
بی وفا خواندیم چه می خوانیخسته ای را بدان زبان که تویی
نیک دانی که بی وفا نه منمای نکو روی بد گمان که تویی
گر به درد تو شاد نیست مجیربی وفا باد همچنان که تویی