شمارهٔ ۶

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: کردست۸ بیت

هر دیده که در تو یک نظر کردستدل را ز هزار غم خبر کردست

گم شد ز میان دلی که یک ساعتبا هجر تو دست در کمر کردست

در خون جگر همی کشد دامنپایی که به کوی تو گذر کردست

دل بر تو کسی نهد که می دانیکاسایش جان ز دل بدر کردست

کس پای تو در زمانه چون دارد؟چون با تو زمانه سر بسر کردست

هر بد که غمت کند روا دارمدانم که هزار از آن بتر کردست

بر تو نکند مجیر جان افشانچون بر در شاه دادگر کردست

شه زاده جمال دین عمر کایزدبنیاد وجودش از هنر کردست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عمیق و دردناکی می‌پردازد که ناشی از عشق و جدایی است. او بیان می‌کند که هرکس به معشوقش نیک نظر کند، دلش پر از غم می‌شود. دل‌هایی که با هجران معشوق به تنگ آمده‌اند، درد و رنجی عمیق را تجربه می‌کنند. شاعر همچنین نسبت به وفاداری و عشق بی‌پایان به معشوق اشاره دارد و می‌گوید که اگرچه غم و درد وجود دارد، اما عشق و زیبایی معشوق می‌تواند از این دردها بگذرد. در نهایت، او به عظمت جمال و شخصیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را با صفات برجسته و هنرمند به تصویر می‌کشد.