شمارهٔ ۵۶
داد دلم به دست غم طره دلربای توبرد به عرض بوسه جان عارض جانفزای تو
گر دل و جان ز دست شد غم نخورم برای خودزانکه چه جان چه خاک ره گر نبود برای تو
دل که بود که دم زند تا ندهد مراد تو؟جان که بود که جان کند تا نبود رضای تو؟
گر تو بدان خوشی که من بی تو ز تو جفا برمخوش بنشین که کرده ام حرز دل از جفای تو
سوخته دل مکن مرا بو که به تو سزا شومزانکه نباشد ای صنم سوخته دل سزای تو
هر چه توانی از بدی گر بکنی به جای منآن نه منم که بد کنم تا بزیم به جای تو
گر ز تو لاف زد مجیر از سر خشم در گذربه که ز تو به نیک و بد لاف زند گدای تو