شمارهٔ ۱۳
صوفی بصدق دل نشوی تاصفا کجاستاین راه باصفاست ولی جز جفا کجاست
مقصود از جفاست خلاصی ز ما و منجز ما و من خلاص شُدن راه صفا کجاست
گر دلق فقر را تو به پوشی چه میشودآن لایق تو سیرت درویشی را کجاست
وین پوشش تو دلق همه خودنمائی استجائیکه خود نمائی ست، فقر و فنا کجاست
ای یار خود نمائی با دلق میکنیآخر ازین خیال پشیمانیت کجاست
دائم تو ذکر هُو خوان، باصدق دل ای یارباهُو بساز هر دم آن هوی ها کُجاست