شمارهٔ ۱۱
ز دنیا تو ترک گیر که راس العبادت استآری عبادت است ولیکن عنایت است
آنها که تَرک کرد ز اهل عِنایت اندآن مَردِ حق شناس که اهل قناعت است
عارف بگرد دُنیا ای جان کجا بگرددآنکس که ترک کرد از اهل سعادت است
دنیا درین جهان چو مردار منجلاب استهر کس گرفت باخود زهر این کفایت است
آنکس که میل کرد بهمت تمام خویشبختش به بین تو یاور ز اهل سعادت است