فقرۀ ۱۵۳
مردم دوستی از بنیک منشی (یعنی هواداری اصول) و خوبخیمی (یعنی خوشخویی) از خوب ایواژی (آراستگی) بتوان دانست.
قسمت اخیر را طور دیگر هم میتوان معنی کرد: خوشاخلاقی مردم را از خوشسخنی و آهنگ گفتار (آواز)شان میتوان دانست.
سر خویها، مردمان دوستیاستنگر تا خداوند این خوی کیست
کسی کش منش ره بهبنیاد داشتبن و بیخ کار جهان یاد داشت
جهان است پیشش یکی خانهاینبیند در آن خانه بیگانهای
همه مردمان بستگان ویندزن و مرد پیوستگان ویند
بجوید دلش مهر برنا و پیرکه از مهر پیوند نبود گریز
به خوی خوش مردم و رازشانتوان راه بردن از آوازشان